CFH-Advies
Geactiveerd eptacog α dient mede op grond van de hoge kosten alleen protocollair te worden toegepast op voorschrift van een arts verbonden aan een hemofiliebehandelcentrum.
Geactiveerd recombinant stollingsfactor VIIa (= eptacog-α), die qua structuur overeenkomt met uit humaan plasma bereid geactiveerde factor VII (fVIIa). Het activeert factor X, dat daarna de conversie van protrombine in trombine start. Hierdoor wordt een hemostatische prop gevormd door omzetting van fibrinogeen in fibrine. Tevens activeert factor VIIa de omzetting van factor IX in factor IXa. De werking van factor VIIa neemt sterk toe na vorming van een complex met weefselfactor en fosfolipiden, die vrijkomen na beschadiging van de vaatwand. Daardoor zal factor VIIa uitsluitend lokaal hemostase veroorzaken.
Kinetische gegevens
In episoden zonder bloeding was de gemiddelde verblijftijd in het lichaam ca. 3½ uur en de halfwaardetijd ca. 3 uur; in episoden met bloeding bedroeg de gemiddelde verblijftijd ca. 3 uur en de halfwaardetijd ca. 2 uur.
Preventie en behandeling van bloedingen bij operaties of invasieve ingrepen bij: overgeërfde hemofilie met remstoffen tegen stollingsfactor VIII of IX (> 5 BU) of bij een verwachte hoge anamnestische respons op factor VIII of factor IX; verworven hemofilie; overgeërfde factor VII-deficiëntie; ziekte van Glanzmann (trombasthenie) met antilichamen tegen GP IIb-IIIa/ of HLA en met ongevoeligheid of overgevoeligheid voor bloedplaatjestransfusie.
Overgevoeligheid voor muis-, hamster- of rundereiwit.
Teratogenese: Bij de mens, beperkte gegevens (geen nadelige effecten). Bij dieren, geen aanwijzingen voor schadelijkheid . Advies: Alleen op strikte indicatie gebruiken
Overgang in de moedermelk:Onbekend.Advies: Afwegen.
Soms (0,1-1%): veneuze trombo-embolische complicaties (zoals tromboflebitis, diep-veneuze trombose, longembolie, portale of renale venetrombose, intestinale ischemie). Huiduitslag (zoals erythemateuze uitslag, allergische dermatitis), urticaria, jeuk. Koorts. Zelden (0,01-0,1%): gedissemineerde intravasculaire stolling , coagulopathie. Arteriële trombotische complicaties (zoals cerebrale ischemie, myocardinfarct, perifere ischemie), angina pectoris. Hoofdpijn, nausea. Reactie op de injectieplaats. verhoogde waarden van alanine aminotransferase, alkaline fosfatase, lactaat dehydrogenase en protrombine. Verder zijn gemeld: anafylactische reacties, angio-oedeem, opvliegers.
Bij verworven hemofilie komen vaker voor: arteriële en veneuze trombo-embolische complicaties, angina pectoris, nausea, koorts, erythemateuze uitslag en verhoogde waarden van fibrine-afbraakproducten.
Bij factor VII–deficiëntie is er maar één bijwerking gerapporteerd: Vaak (1-10%): antilichaamvorming tegen factor VII en factor VIIa.
Gelijktijdig gebruik met protrombinecomplexconcentraten, geactiveerd of niet, moet worden vermeden.
Waarschuwingen en voorzorgen
Na oplossing met het benodigde volume oplosmiddel bevat elke flacon 0,6 mg/ml (30 KIE/ml) eptacog α. (1 Kallikreïne Inactivator Eenheid (KIE) komt overeen met 1000 IE.)
Gereconstitueerde oplossing toedienen als intraveneuze bolusinjectie gedurende 2–5 minuten.
Hevige bloedingen bij hemofilie: Afhankelijk van de soort en ernst van de bloeding: begindosering 90 microg (4,5 KIE) per kg lichaamsgewicht, evt. toe te dienen tijdens het vervoer naar het ziekenhuis. Deze toediening iedere 2 uur te herhalen totdat klinische vooruitgang wordt vastgesteld. Indien continue therapie noodzakelijk is, kan het doseringsinterval worden vergroot tot 3 uur gedurende 1–2 dagen. Hierna het doseringsinterval vergroten tot elke 4, 6, 8 of 12 uur. Een hevige bloeding kan gedurende 2–3 weken worden behandeld, eventueel langer.
Lichte tot matige bloedingen bij hemofilie: (zoals gewrichts-, spier- en mucocutane bloedingen): in de thuisbehandeling, direct 90 microg (4,5 KIE) per kg. Om hemostase te bereiken 2–3 doses met 3 uur tussentijd geven en eventueel 1 additionele dosis om hemostase te handhaven. Doseringsalternatief: één enkele dosis van 270 microg/kg (niet bij oudere patiënten). Duur van de thuisbehandeling: max. 24 uur.
Operaties of invasieve ingrepen bij hemofilie: Direct voor de ingreep 90 microg (4,5 KIE) per kg. Deze dosering na 2 uur herhalen en daarna met tussenpozen van 2–3 uur gedurende de eerste 24–48 uur, afhankelijk van de verrichte operatie en de klinische toestand. Bij grote operaties de dosis iedere 2–4 uur herhalen gedurende 6–7 dagen. Daarna het doseringsinterval verlengen tot 6–8 uur gedurende de volgende 2 weken. .
Verworven hemofilie: Zo snel mogelijk na het begin van een bloeding 90 microg /kg
lichaamsgewicht toedienen. Indien nodig kunnen vervolginjecties worden toegediend. De duur van de behandeling en het interval tussen de injecties zijn afhankelijk van de ernst van de bloeding, van de invasieve ingrepen of van de operatie die wordt uitgevoerd.
Het initiële dosisinterval dient 2–3 uur te zijn. Zodra hemostase is bereikt, kan het dosisinterval verlengd worden tot achtereenvolgens elke 4, 6, 8 of 12 uur.
Factor VII deficiëntie: 15–30 microg/kg lichaamsgewicht, elke 4–6 uur totdat hemostase is bereikt. Vervolgdoses individueel aanpassen.
Ziekte van Glanzmann: 90 microg (80–120 microg) per kg lichaamsgewicht, elke 2 uur (1,5–2,5 uur). Om effectieve hemostase te bereiken ten minste 3 doses toedienen.
De huidige klinische ervaring rechtvaardigt geen verschil tussen de doses bij kinderen en volwassen, hoewel kinderen een snellere klaring hebben dan volwassenen. Hierdoor kunnen bij pediatrische patiënten hogere doses eptacog α nodig zijn om een gelijke plasmaconcentratie te bereiken.
|
