CFH-Advies
De belangrijkste toepassing van lorazepam is als anxiolyticum. Voor de algemene praktijk zijn diazepam, lorazepam en oxazepam (de laatste twee hebben geen actieve metabolieten) als anxiolyticum – gezien de brede ervaring ermee en de prijs – een goede eerste keus.
Als adjuvans kan ter sedatie bij alcoholonthoudingsverschijnselen lorazepam worden toegevoegd.
Benzodiazepine, toegepast als hypnoticum en anxiolyticum.
Kinetische gegevens
Ftablet = 90%. Tmax = oraal 2 uur, i.m. 60–90 min. Vd = 1–2 l/kg. Metabolisering: in de lever via type 2-reacties tot inactieve metabolieten. Eliminatie: met de urine hoofdzakelijk als glucuronide. T1/2 = 12–16 uur.
Kortdurende symptomatische behandeling vanPathologische angst
en spanning, die het normale functioneren verstoort of waaronder ernstig geleden wordt. Kortdurende behandeling van ernstige slaapstoornissen, die het normale functioneren verstoren of waaronder ernstig geleden wordt. Premedicatie bij operatieve ingreep. [Bij [alcoholonthoudingsverschijnselen].]
Myasthenia gravis. Overgevoeligheid voor benzodiazepinen. Ernstige respiratoire insufficiëntie. Slaap-apneusyndroom. Ernstige leverinsufficiëntie.
Teratogenese: Zowel bij de mens als bij dieren, onvoldoende gegevens. Farmacologische effect: Hypothermie, hypotonie, matige ademhalingsdepressie en voedingsproblemen kunnen bij pasgeborenen optreden, vooral na langdurig gebruik tijdens het laatste trimester. Bovendien kan bij de pasgeborene dan afhankelijkheid zijn opgetreden en bestaat het risico van onttrekkingsverschijnselen in de postnatale periode. De metabolisering van lorazepam verloopt langzaam bij neonaten en kan de conjugatie van bilirubine competitief remmen, met als gevolg hyperbilirubinemie bij de neonaat. Omdat benzylalcohol de placenta kan passeren, moet rekening worden gehouden met de mogelijke toxiciteit ervan voor prematuren na toediening vlak voor of tijdens een bevalling of sectio caesarea. Advies: Alleen de injectie op strikte indicatie gebruiken, in een lage dosering gedurende een zo kort mogelijke periode,
Overgang in de moedermelk: Ja (benzodiazepinen). Advies: Tijdens gebruik geen borstvoeding geven.
Meest frequent: slaperigheid overdag, vermoeidheid. Daarnaast: spierzwakte, duizeligheid, ataxie, hoofdpijn, afvlakking van het gevoel, dubbelzien, anterograde amnesie, maag-darmstoornissen, opwekking van de eetlust en gewichtstoename, verminderde libido, allergische huidreacties, hypo- of hypertensie, hyponatriëmie. Manifest worden van een onopgemerkte depressie. Vooral bij kinderen en ouderen kunnen zich paradoxale reacties met acute opwinding, verwarring en verandering van de psychische toestand voordoen. Gebruik van benzodiazepinen kan leiden tot fysieke afhankelijkheid; bij staken van de behandeling kunnen onthoudings- of rebound-verschijnselen optreden. Psychische afhankelijkheid kan ontstaan. Misbruik is gemeld. Na i.m. of i.v. toediening verder: pijn, flebitis en roodheid op de injectieplaats, alsmede ademhalingsdepressie, incidenteel hypertensie, bloeddyscrasie, abnormale leverfunctietesten. Bij neonaten met een zeer laag geboortegewicht zijn epileptische aanvallen en myoklonie gemeld. Zeer zelden (< 0,01%): propyleenglycoltoxiciteit (melkzuuracidose, hyperosmolariteit, hypotensie, toxiciteit van het centrale zenuwstelsel), macrogoltoxiciteit (acute tubulaire necrose).
Alcohol en andere centraal dempende stoffen versterken het centrale effect van benzodiazepinen. De euforie en daardoor de psychische afhankelijkheid van opioïden kan worden versterkt. Bij gelijktijdige toediening met clozapine zijn sedatie, overmatige salivatie en ataxie gemeld. Bij gelijktijdige toediening van de injectievloeistof met haloperidol is apneu, coma, bradycardie en overlijden gemeld.
Waarschuwingen en voorzorgen
Symptomen: ernstige bewustzijnsdaling tot coma, ademhalingsdepressie.
Therapie: de benzodiazepine-antagonist flumazenil kan nuttig zijn als antidotum.
Anxiolyse: Oraal: begindosering 0,5 mg 2–3×/dag; onderhoudsdosering 1 mg 2–3×/dag.
Bij ernstige angsttoestanden (psychiatrie): Oraal: begindosering 1,25 mg 2–3×/dag,
onderhoudsdosering 2,5 mg 2–3×/dag; max. 10 mg/dag. Parenteraal: 0,05 mg/kg lichaamsgewicht, veelal 2–4 mg i.v. of i.m. (i.v. verdient de voorkeur); indien noodzakelijk na 2 uur herhalen. Bij milde tot matige lever- of nieraandoening is de startdosis 0,05 mg/kg (max. 2 mg). Bij ouderen is 2 mg i.v. of i.m. gewoonlijk voldoende, tenzij een amnestisch effect gewenst is.
Slaapstoornissen: Oraal: 1 mg vóór het slapen gaan, in ernstige gevallen 2 mg. Ouderen, bij ernstige lever- en/of nierfunctiestoornissen en bij chronische respiratoire insufficiëntie (vanwege de kans op ademhalingsdepressie) dosering halveren.
Premedicatie: I.v.: 0,044 mg/kg 15–20 min voor de operatieve ingreep; max. 2 mg indien > 50 jaar, max. 4 mg indien < 50 jaar. I.m.: 0,05 mg/kg ten minste 2 uur voor de operatieve ingreep, max. 4 mg.
[Alcoholonthoudingsverschijnselen: Volwassenen: oraal, i.m. of i.v.: 1–2 mg per 2 uur op geleide van de symptomen].
|
