CFH-Advies
Bij de behandeling van milde tot matig-ernstige psoriasis gaat de voorkeur uit naar corticosteroïden uit klasse 3 of 4, ditranol, calcipotriol of calcitriol. Bij onvoldoende effect van monotherapie met een corticosteroïd kan, indien er sprake is van sterke hyperkeratose bij dermatosen zoals psoriasis, een combinatiepreparaat van een sterk werkend corticosteroïd met salicylzuur worden geprobeerd.
Triamcinolonacetonide 0,1%–0,2% in combinatie met salicylzuur en alcohol is een sterk werkend corticosteroïd uit klasse 3 met anti-inflammatoire, vasoconstrictieve en antimitotische werking. Salicylzuur werkt keratolytisch.
Chronische hyperkeratotische verschijningsvormen van dermatosen zoals psoriasis die onvoldoende reageren op monotherapie met een corticosteroïd.
Huidaandoeningen, primair veroorzaakt door een bacterie, virus, schimmel, gist of parasiet. Ulcereuze huidaandoeningen, wonden. Bijwerkingen tengevolge van corticosteroïden. Ichthyosis, juveniele dermatosis plantaris, acne vulgaris, acne rosacea, fragiliteit van de huidvaten, huidatrofie. Overgevoeligheid voor corticosteroïden.
Van corticosteroïden is bekend dat zij de placenta passeren en daardoor de foetus kunnen beïnvloeden. Dit kan van betekenis zijn bij langdurig gebruik, bij toepassing op grote of beschadigde oppervlakken of bij behandeling met een sterk werkend preparaat (klasse 3), in het bijzonder bij gebruik onder occlusie. In de dierproef zijn corticosteroïden teratogeen gebleken, bij de mens zijn er hiervoor tot nu toe geen duidelijke aanwijzingen. Gezien de geringe systemische resorptie kunnen corticosteroïden uit klasse 1–2 kortdurend en op kleine huidoppervlakken worden toegepast.
Bij lokale toepassing van corticosteroïden kunnen optreden: huidatrofie (dikwijls irreversibel) met dunner worden van de huid, periorale dermatitis, striae atrophicae, teleangiëctasieën, purpura, neiging tot bloeden, depigmentatie en overgaan van psoriasis in psoriasis pustularis. Verder: vertraging van het genezingsproces, huidirritatie, jeuk, branderigheid. Symptomen van parasitaire, schimmel- en bacteriële infecties worden gemaskeerd. Zelden: verhoging intra-oculaire druk, verhoogde kans op cataract, contactallergie, folliculitis, acneïforme erupties, rosacea-achtige erupties in het gelaat, hypertrichosis. Zeer zelden: gegeneraliseerde overgevoeligheidsreacties, urticaria. Lokale bijwerkingen kunnen vooral optreden op het gezicht, de behaarde huid en de huid van de genitaliën. Toepassing onder occlusie of op gemacereerde huid in de huidplooien verhoogt de kans op lokale bijwerkingen, met name maceratie van de huid en secundaire infectie. Na plotseling staken van een langdurige behandeling kunnen zich rebound-verschijnselen voordoen; dit kan leiden tot steroïd-afhankelijkheid. Systemische bijwerkingen tengevolge van lokale toepassing van corticosteroïdpreparaten komen zelden voor, maar als ze voorkomen kunnen ze ernstig zijn. Remming van de bijnierschors kan vooral optreden bij langdurig gebruik, gebruik op grote huidoppervlakken of bij gebruik onder occlusie.
Waarschuwingen en voorzorgen
In het begin van de behandeling een kort durend branderig gevoel. Bij langer aanhoudende branderigheid kan de huid eventueel worden ingevet met een zalf (vooral 's avonds); dit invetten is zeker noodzakelijk indien tijdens behandeling sterke uitdroging of schilfering van de huid optreedt.
Hoofdhuid: elke avond de aangedane plek behandelen met maximaal 3 ml. Bij verbetering iedere 2–3 avonden dezelfde hoeveelheid.
Andere plaatsen: aanvankelijk tweemaal per dag op de aangedane plek 3 opeenvolgende lagen (met tussenpozen van 2–3 min.) aanbrengen met een maximum van 3 ml per dag; na enkele dagen eenmaal per dag. Bij verbetering kan de frequentie worden verminderd tot twee- à driemaal per week. Zodra de hyperkeratose is verdwenen de behandeling voortzetten met een corticosteroïd alléén.
|
